Do zobaczenia wkrótce mój świecie.

-
 I wracam myślami do tych dni. Tych pięknych i słonecznych ale i też zimnych i pochmurnych. Te pochmurne kocham najbardziej, mają swoją magię ciepłej herbaty i kocyka.
Mottem codziennym było to, że mam jeszcze czas. Na wszystko. Uroki młodości prawda? Ale czas zbyt szybko daje znać, że jest później niż nam się wydaje. Tak minęło mi pięć lat. Zastanawiam się na co miałam czas, a co mnie ominęło. Mam wrażenie, że wszystko. Owszem zostały piękne zdjęcia, wspomnienia, tylko co z ludźmi z tych zdjęć? Gdzie są? Co się z nimi dzieje? Jak szczere są zdjęcia na Instagramie? Ile warte są lajki?  Dziś mogę się tylko domyślać. Mogę świadomie zadbać o relacje te bliskie i dalsze. O każde. Ten czas jest próbą generalną. Ile znaczymy dla kogoś, kogo nie mamy na co dzień.  
Pięć lat zajęło mi uporządkowanie tego bałaganu, gdzieś tam w środku wiem, że jeszcze nie wszystko jest tak jakbym chciała ale teraz jestem tu, zamknięta w dwudziestuośmiu metrach kwadratowych. Mała powierzchnia na moje myśli, które wylewają się ze środka. Dużo czasu na planowanie, na zadbanie o swoje zdrowie, na odpoczynek. Praktycznie raj dla introwertyka, z którym w siedemdziesięciu procentach się identyfikuje. Pozostałe trzydzieści procent usilnie ciągnie mnie do ludzi, do znajomych, do przeżywania ważnych chwil i jeszcze ważniejszych momentów. Do uśmiechu i  łez. Do emocji dnia codziennego.
Samotność daje mi poczucie bezpieczeństwa i kontroli, lubię ją, lubię się odciąć. Jeszcze bardziej lubię się odciąć z kimś. Rozmawiać o życiu przy butelce wina, zawsze jest go za mało, a dzień za krótki. O książkach i świadomości, której nie jesteśmy świadomi. Jak bardzo musiało się skomplikować życie żebyśmy docenili uściski dłoni i świeże powietrze? Pytanie to zostawię do osobistej refleksji. Powiem tylko, że jest to cholernie nie sprawiedliwe. Cieszyłam się z każdego dnia choćby był tym najgorszym w całym życiu. Codziennie dziękowałam Bogu, że mogę się rano obudzić, a wieczorem spokojnie zasnąć. Cała moc wydarzeń uderzyła wczoraj, kiedy spędzałam urodziny online. I mimo, że dziękuję za nieobecność, cholernie zabrakło tej obecności, przytulenia, prostych gestów, które na co dzień nie cieszą, a nadejdzie dzień kiedy będą największym prezentem,
Do zobaczenie wkrótce mój świecie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od słowa się zaczęło, na słowie się skończy.

-
Obraz
  W słowach zaklęty jest czas. Każde zdanie wymaga poświęcenia kawałka życia. Kształtuje nas w oczach innych. Wplatam historię między wersy, wplatam emocje i uczucia. Zamykam w słowach to czego nie jestem w stanie wypowiedzieć. Zaklinam chwilę w każdym pojedynczym słowie. Kiedy wracam widzę postępy i porażki, widzę siebie i swoje uczucia. Widzę czas, który poświęciłam na napisanie tego zdania. Pisanie nadal wywołuje we mnie niewyobrażalny spokój, wszystko przestaje mieć znaczenie. Jestem tylko ja i moje myśli, których próbuję się pozbyć, wyrzucić z siebie to co nie zostało wypowiedziane. Literka po literce opowiadam swoją historię zamykając ją w prostych zdaniach, jednocześnie cholernie złożonych z mojej perspektywy. Tajemniczość słów utrzymuje pewną magię, sprawia, że są poważniejsze niż nam się wydaje. Od ostatniej publikacji na blogu minął miesiąc. Pochłonięta nową pracą, pracą moich marzeń. Marzeń, które stały się rzeczywistością. Praca stała się priorytetem, a w międzyczasie...
Czytaj więcej

Kim jest Anna? Oszust czy geniusz?

-
Obraz
  Kim jest Anna? Najnowszy miniserial Netfixa nie schodzi z Top 10 polecanych na platformie. Opowiada o Annie Sorokin, która urodziła się w Rosji, przez pewien czas mieszkała w Niemczech i Francji, by ostatecznie przeprowadzić się do USA i nabrać nowojorską śmietankę towarzyską. Przedstawiała się jako córka milionera - Anna Delvey - i dziewczyna, która chce spełnić swoje marzenie, którym jest własna fundacja. Warto wspomnieć, że serial został nakręcony na faktach, jednak na początku każdego odcinka zaznaczona jest informacja, że niektóre wydarzenia pozostały inwencją twórczą scenarzystów Wiec kim tak naprawdę jest Anna? Trudno stwierdzić. Produkcja miała potencjał do stworzenia dobrego fabularyzowanego dokumentu o oszustce, inteligentnej ale jednak oszustce. Samo przygotowanie Julii Garner wcielającej się w rolę Anny zasługuję na ukłon. Udało jej się uchwycić wiele charakterystycznych cech bohaterki - specyficzny głos, poprawianie okularów czy odgarnianie włosów za ucho. Warto d...
Czytaj więcej

O szczęściach dużych i większych

-
Obraz
Myślałam dziś o szczęściu, o tym czym jest i dlaczego później jestem opalona jak rolnik po żniwach, w dodatku na czerwono. Stanowczo w moim życiu nie wystarczy, że średnio raz dziennie spalę buraka na twarzy.😂 Wracając do szczęścia po ostatnich dwóch dniach mogę śmiało stwierdzić, że jest chwilą, uśmiechem, płaczem, kubkiem wina, dobrze zapiętą tyrolką w parku linowym, też smutkiem i to tylko mała cząstka emocji, które zamknęły się w 48 godzinach.😏 Moje szczęścia były we dwie, w środku, na szczęście ciepłej, nocy na dworcu. Po długiej drodze dalej pełne energii. Całe szczęście, bo trzeba było iść piechotką do mieszkania, podciągamy to pod zwiedzanie bo przecież nie pod komunikację miejską, która o magicznej godzinie staje się widmem, gdzieś się zatrzymuje, nikt nie wie gdzie.💣 Młode damy tuptały dzielnie po drodze zastanawiając się czy ktoś przypadkiem może mieć korkociąg do wina, ewentualnie zapalniczkę. Eh nostalgia, pamięć powędrowała do naszej młodości gdzie te atrybuty by...
Czytaj więcej