Cześć jesień. Dobrze, że jesteś

 Przyzwyczajając ludzi do uśmiechu ciężko jest znów odnaleźć się w swojej nostalgicznej naturze. 

Naturze introwertyka, która wraz z jesiennym klimatem uderzyła ze zdwojoną mocą.  Grzane wino i ciepłe sweterki jeszcze nigdy tak dosadnie nie definiowały mojej osobowości.  Jesień przyszła wbrew pozorom z zaskoczenia. Ciepło przytuliła do serca i pozwoliła zatrzymać niekończący się pęd za ostatnim ciepłym wieczorem. 

Pozwoliła usiąść i odetchnąć, spojrzeć chłodnym okiem na nadchodzące miesiące, to one są teraz najważniejsze. 

Zgasiła i obmyła deszczem ostatnie promienie, które mieniły się w świetle wschodzącego słońca. Znów pozwoliła poczuć, poczuć wdzięczność za mijające chwile, za ciepłe dni i spokojne wieczory, za ludzi, którzy sprawili, że ten czas był wyjątkowy. 

Jesień zazwyczaj była porą, której bałam się najbardziej. Bałam się samotności, której tak bardzo potrzebuję. Bałam się czasu, który zamknięty w krótkich dniach przemijał nieubłaganie. 

Od jakiegoś czasu czuję spokój o wszystkie wschody i zachody, z jesienią mam więcej wspólnego niż z regularnymi ćwiczeniami. Spacery stały  się wolniejsze, a życie zaciągnęło hamulce. Przynajmniej moje. Nie biegnę, kroki naliczają się w tym samym tempie, jeden zawsze będzie się równa ć jednemu. Znaczenie ma tylko cel do którego powoli dążę.

W końcu jesień stała się nadzieją. Nadzieją na ciepłą wiosnę, na dłuższe dni i piękniejsze wspomnienia. Przyszła zapowiedziana , nie spóźniła się ani minuty . Niespodziewanie odejdzie , zostawi nas z niedopitą herbatą, z rozpoczętą książką, odejdzie w cień świątecznych przygotowań.  

Ona jest moja i Twoja. Będzie piękna jeśli tylko odpowiednio na nią spojrzysz. 

Warto jest się zatrzymać i tu wrócić, warto jest też czasami zaspać na tramwaj i podziwiać wschód słońca z dwunastego piętra bloku. Kocham tę perspektywę .