Powinnaś być inna!

Dawno mnie nie było. Dawno nic nie pisałam, dawno nie znalazłam chwili dla siebie. Teraz siedzę na placu zabaw, zazwyczaj rozwrzeszczany i tętniący życiem małych, niczego nie świadomych dzieci. Dziś pusty, w oddali słychać tylko pojedyncze dzieciaki na rowerach i hulajnogach. Nie sądziłam, że zabraknie mi tego gwaru, a cisza stanie się przeraźliwie cicha.

Mimo wszystko czułam ukojenie, czułam spokój i chwilę, którą mam tylko dla siebie. Chwilę, o którą niekiedy przychodzi mi prosić.

Powrót do rzeczywistości zweryfikował fakt, że kwarantanna była jednak bardzo przyjemna. Snuliśmy plany, o wielkich rzeczach i małych podróżach. Docenialiśmy jak bardzo brakuje nam ludzi, których teraz mamy na wyciągnięcie ręki, pragnęliśmy stabilizacji i zapewnienia spokoju. Czasu, trochę więcej czasu. Mam nadzieję, że już nigdy nie przyjdzie nam się mierzyć z obecnością czterech ścian przez całą dobę, z niepewnością czy wyjście do parku będzie legalne, a zakupy w biedronce nie uwzględnią w swojej liście kwiatów, które tak kocham, a trzy razy się zastanawiałam czy są równie ważne co papier toaletowy i paczka makaronu. Mam tylko jedną sprawę, trochę nieśmiało pragnę poprosić bo narzucać nie wypada- zwolnijcie plisss. To do niczego nie prowadzi.

Już jakiś czas temu pociągnęłam za hamulec bezpieczeństwa i wysiadłam ze wszystkich powinności, które nagle ze zdwojoną siłą wróciły. Pozwolę sobie wybrane fragmenty przytoczyć.

Powinnam skończyć studia, pracować koniecznie w wymarzonej pracy i czemu to nie dzieje się już teraz, powinnam być miła, uprzejma, zdecydowana. Powinnam też nie zapominać o drugim człowieku, pomagać wszystkim kiedy tej pomocy potrzebują , powinnam siedzieć prosto, nie garbić się. Powinnam cieszyć się każdą chwilą ale nie za bardzo- nie kuśmy losu. Powinnam myśleć przyszłościowo, bez opcji popełnienia błędu, bo wtedy będę musiała się jeszcze życia nauczyć.

Zaznaczę iż to tylko ułamek oczekiwań, a ja co ? A ja siedzę na placu zabaw otulona tym co mam teraz, otulona ciepłym powietrzem, które wisi  zapowiadając burzę. Otulona spokojem i akceptacją, że może powinnam we wrześniu zostać absolwentem szkoły wyższej i obronić tego magistra ale wiecie jakie świetne huśtawki są na tym placu zabaw? I mój tyłek się tam mieści, wiec nie rozumiem pośpiechu. Magistra obronię na trzydziestkę żeby rodzice się nie czepiali i babcia spała spokojnie, że ten papierek zapewni mi przezajebistą przyszłość.

Dziś pocieszę się jeszcze niedzielnym wieczorem, kolejny dopiero za tydzień. Poważnie też rozważę zakup korkociągu do torebki.

Poniedziałku bądź miły.