14:43

-

A jak już się wszystko skończy usiądę w domu i wypiję kawę.
Gdy wszyscy wyjdą na spacer, zrobią tłum, sprawią, że miasto znów zacznie tętnić życiem, ja usiądę przy stole i wypiję kawę. Jeszcze przez moment będę napawać się spokojem  i ciszą. Pomyślę o ostatnich tygodniach i spokojnie wezmę pierwszy łyk. Łyk wolności. Łyk spokoju. Łyk ciszy.
Priorytetowo uporządkuję resztę spraw i wyruszę w najpiękniejszą podróż, która została nam dana- podróż życia. Jutro.
Przy drugim łyku wyłączę telefon. Tęsknię ale jeszcze chwila. Jeszcze mało miałam wolnego czasu, jeszcze mam coś do zrobienia w domu, jeszcze mam książkę do dokończenia, jeszcze w tle gra mi audiobook, dwa ostatnie odcinki serialu… Powoli.
Przy trzecim łyku zacznę budzić swoje podekscytowanie. Na myśl o zmianach, o nowym etapie, o nowych wyzwaniach. Ale jeszcze nie dziś. Dziś piję kawę ze sobą, ze swoimi myślami. Jutro.
Czwarty łyk obudzi mnie już całkowicie. Obudzi lęk przed nadchodzącymi tygodniami. Obudzi strach o nieoczekiwanych skutkach ubocznych naszej przyszłej rzeczywistości. Zacznę łapczywie łapać myśli. Co Zrobić? Kogo odwiedzić? Kogo przeprosić? Komu ufać? Kogo odpuścić?  Jutro, dopiero jutro.
Piąty łyk upewni mnie w moich zamiarach, uspokoi emocje i pozwoli się zatrzymać. Dziś nie jutro. Małymi krokami dowędruję do mojej pewności.  Nie pozwalam jej zniknąć ani dziś ani jutro.
Szósty łyk wypiję szybko patrząc na zegarek. 14.23- za dwadzieścia minut mam pociąg. Za dwadzieścia minut zaczyna się moja przygoda. Za dwadzieścia minut zaczyna się moje życie. Dziś, nie jutro.
A kawę biorę na wynos. Priorytety.
Dzień dobry mój świecie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od słowa się zaczęło, na słowie się skończy.

-
Obraz
  W słowach zaklęty jest czas. Każde zdanie wymaga poświęcenia kawałka życia. Kształtuje nas w oczach innych. Wplatam historię między wersy, wplatam emocje i uczucia. Zamykam w słowach to czego nie jestem w stanie wypowiedzieć. Zaklinam chwilę w każdym pojedynczym słowie. Kiedy wracam widzę postępy i porażki, widzę siebie i swoje uczucia. Widzę czas, który poświęciłam na napisanie tego zdania. Pisanie nadal wywołuje we mnie niewyobrażalny spokój, wszystko przestaje mieć znaczenie. Jestem tylko ja i moje myśli, których próbuję się pozbyć, wyrzucić z siebie to co nie zostało wypowiedziane. Literka po literce opowiadam swoją historię zamykając ją w prostych zdaniach, jednocześnie cholernie złożonych z mojej perspektywy. Tajemniczość słów utrzymuje pewną magię, sprawia, że są poważniejsze niż nam się wydaje. Od ostatniej publikacji na blogu minął miesiąc. Pochłonięta nową pracą, pracą moich marzeń. Marzeń, które stały się rzeczywistością. Praca stała się priorytetem, a w międzyczasie...
Czytaj więcej

Kim jest Anna? Oszust czy geniusz?

-
Obraz
  Kim jest Anna? Najnowszy miniserial Netfixa nie schodzi z Top 10 polecanych na platformie. Opowiada o Annie Sorokin, która urodziła się w Rosji, przez pewien czas mieszkała w Niemczech i Francji, by ostatecznie przeprowadzić się do USA i nabrać nowojorską śmietankę towarzyską. Przedstawiała się jako córka milionera - Anna Delvey - i dziewczyna, która chce spełnić swoje marzenie, którym jest własna fundacja. Warto wspomnieć, że serial został nakręcony na faktach, jednak na początku każdego odcinka zaznaczona jest informacja, że niektóre wydarzenia pozostały inwencją twórczą scenarzystów Wiec kim tak naprawdę jest Anna? Trudno stwierdzić. Produkcja miała potencjał do stworzenia dobrego fabularyzowanego dokumentu o oszustce, inteligentnej ale jednak oszustce. Samo przygotowanie Julii Garner wcielającej się w rolę Anny zasługuję na ukłon. Udało jej się uchwycić wiele charakterystycznych cech bohaterki - specyficzny głos, poprawianie okularów czy odgarnianie włosów za ucho. Warto d...
Czytaj więcej

O szczęściach dużych i większych

-
Obraz
Myślałam dziś o szczęściu, o tym czym jest i dlaczego później jestem opalona jak rolnik po żniwach, w dodatku na czerwono. Stanowczo w moim życiu nie wystarczy, że średnio raz dziennie spalę buraka na twarzy.😂 Wracając do szczęścia po ostatnich dwóch dniach mogę śmiało stwierdzić, że jest chwilą, uśmiechem, płaczem, kubkiem wina, dobrze zapiętą tyrolką w parku linowym, też smutkiem i to tylko mała cząstka emocji, które zamknęły się w 48 godzinach.😏 Moje szczęścia były we dwie, w środku, na szczęście ciepłej, nocy na dworcu. Po długiej drodze dalej pełne energii. Całe szczęście, bo trzeba było iść piechotką do mieszkania, podciągamy to pod zwiedzanie bo przecież nie pod komunikację miejską, która o magicznej godzinie staje się widmem, gdzieś się zatrzymuje, nikt nie wie gdzie.💣 Młode damy tuptały dzielnie po drodze zastanawiając się czy ktoś przypadkiem może mieć korkociąg do wina, ewentualnie zapalniczkę. Eh nostalgia, pamięć powędrowała do naszej młodości gdzie te atrybuty by...
Czytaj więcej